Odkleszczowe zapalenie mózgu

Kleszczowe zapalenie mózgu wywołują wirusy z rodziny Flaviviridae, przenoszone przez kleszcze z rodzaju Ixodes. Należą one do większej grupy wirusów (arbowirusy) przenoszonych przez stawonogi (komary, kleszcze). W naturalnych warunkach gospodarzami wirusa są drobne ssaki, a kleszcze, w których wirusy namnażają się, przenoszą wirusy na inne zwierzęta i człowieka. Wyróżnia się trzy odmiany wirusa kleszczowego zapalenia mózgu, powiązane z różnymi gatunkami kleszczy: środkowoeuropejską, syberyjską i dalekowschodnią. Zakażenia człowieka poszczególnymi odmianami wirusa różnią się częstością zakażeń bezobjawowych, zakażeń objawowych i ciężkością przebiegu zakażenia.

Jak dochodzi do zakażenia:

Źródłem zakażenia jest kleszcz [w Polsce Ixodes ricinus], który podczas ukąszenia (ssania krwi) wprowadza do krwi człowieka ślinę zawierającą wirusy. Ryzyko zakażenia wzrasta w okresie zwiększonej aktywności kleszczy – w Polsce późną wiosną, latem i wczesną jesienią. Należy jednak pamiętać, że wirus może zostać przeniesiony drogą pokarmową poprzez picie mleka zakażonych kóz.

w górę
Przebieg zakażenia:

Czas od zakażenia do wystąpienia objawów jest szacowany na 7–14 dni. Kleszczowe zapalenie mózgu (arbowirusowe) przeważnie przebiega inaczej niż zapalenia mózgu wywołane innymi wirusami. Po ukąszeniu kleszcza i wprowadzeniu wirusa do organizmu człowieka następuje namnażanie komórek wirusa w węzłach chłonnych w okolicy ukąszenia. Następnie wirus masowo przedostaje się do krwi (faza wiremii) i może przedostać się do mózgu. Prawdopodobieństwo wystąpienia zapalenia mózgu jest zależne od wieku (częściej dochodzi u dzieci i osób starszych).

W Polsce (i jej południowo-zachodnich sąsiadów) występuje środkowoeuropejska odmiana wirusa. Jest to najłagodniejsza odmiana, częściej daje zakażenia bezobjawowe, a śmiertelność z powodu infekcji układu nerwowego wynosi około 2%. Choroba może jednak pozostawiać trwałe ubytki neurologiczne (niedowłady, porażenia nerwów, opóźnienie rozwoju psychicznego). Dla porównania, większość zakażeń syberyjską odmianą w jest objawowa, a śmiertelność sięga 30%.

Zwalczanie wirusów i zapobieganie zakażeniom wirusem kleszczowego zapalenia mózgu w Polsce sprowadza się do noszenia odpowiedniej odzieży przy przebywaniu w terenie leśnym i stosowanie środków odstraszających. Choroba nie przenosi się z człowieka na człowieka. W krajach. Gdzie wirus rozpowszechnia się dzięki komarom istotne jest zwalczanie komarów i stosowanie moskitier.

W celu zwiększenia odporności stosuje się szczepienie przeciwko środkowoeuropejskiemu zapaleniu mózgu. Szczepionka przeznaczona jest do uodparniania osób przebywających stale lub okresowo na terenach endemicznego występowania wirusa (teren endemiczny – teren gdzie stwierdzono zachorowania w ciągu ostatnich 24 miesięcy; w Polsce to tereny leśne północno – wschodniej części kraju). Grupami największego ryzyka są pracownicy leśni, wojsko na poligonach oraz turyści i koloniści (dzieci i młodzież stanowią ok. 25% chorujących).

Szczepienie podstawowe dla dorosłych i dzieci powyżej 1 roku życia obejmuje trzy dawki podawane według schematu 0, 1 i 12 miesięcy. Dawka przypominająca zalecana jest po 3 latach od ukończenia szczepienia podstawowego i powinna być powtarzana co 3 lata.

Szczepienie przeciwko środkowoeuropejskiemu zapaleniu mózgu jest ujęte w polskim Programie Szczepień Ochronnych jako szczepienie zalecane.3

Szczegółowe informacje o występowaniu kleszczowego zapalenia mózgu w Europie oraz o szczepionkach i ich skuteczności można znaleźć na stronach Międzynarodowej Grupy Roboczej do Spraw Odkleszczowego Zapalenia Mózgu (ISW on TBE): http://www.tbe-info.com.

w górę

1. Rosińska M.: Zapalenia mózgu arbowirusowe, w: Choroby zakaźne i pasożytnicze, red. Magdzik W. et al., wyd. VI, α-medica press, Bielsko Biała, 2007. 2. Gut W.: Szczepionka przeciwko kleszczowemu zapaleniu mózgu, w: Wakcynologia, red. Magdzik W. et al., wyd. II popr. i aktualizowane, α-medica press, Bielsko Biała, 2007. 3. Program Szczepień Ochronnych na 2010 rok, Załącznik do Komunikatu Głównego Inspektora Snitarnego z dnia 22 października 2009 ( poz. 47)