Metody leczenia chorób
Leczenie odległych następstw chorób

Metody leczenia chorób wywołanych przez pneumokoki

Zasadniczym celem leczenia choroby pneumokokowej jest eliminacja bakterii z zakażonego organizmu – leczenie przyczynowe.

Wskazane jest podanie właściwych antybiotyków drogą dożylną jak najwcześniej od wystąpienia objawów choroby, w warunkach szpitalnych. Lekarz podejrzewając zakażenie inwazyjne pneumokokami dobiera odpowiedni antybiotyk zgodnie z aktualną sytuacją epidemiologiczną w kraju. Bierze się pod uwagę najczęściej występujące typy serologiczne pneumokoków, izolowane od chorych w różnym wieku oraz ich wrażliwość na stosowane powszechnie antybiotyki (leczenie empiryczne). Przed podaniem antybiotyku istotnym jest pobranie materiału biologicznego (krwi, płynu mózgowo-rdzeniowego, wymazu z gardła) na badanie bakteriologiczne. Pobranie materiału do badań nie powinno opóźniać włączenia antybiotyku. Po uzyskaniu dodatniego wyniku badań mikrobiologicznych (najczęściej po 3 dobach leczenia empirycznego) dalsze leczenie przyczynowe lekarz uzależnia od uzyskanego wyniku (leczenie celowane). O ile pneumokoki wyizolowane od chorego są wrażliwe na zastosowany antybiotyk i jest poprawa kliniczna wówczas kontynuuje się leczenie antybiotykiem przez co najmniej 2 tygodnie. Natomiast jeżeli wyhodowane pneumokoki nie są wrażliwe na zastosowany antybiotyk, a poprawa kliniczna nie jest zadowalająca należy go zamienić na inny, zgodnie z określoną przez pracownię mikrobiologiczną wrażliwością bakterii na antybiotyki.

Oprócz leczenia przyczynowego chory otrzymuje leczenie objawowe w zależności od stwierdzanych objawów. Podawane są leki obniżające ciśnienie wewnątrzczaszkowe, leki przeciwzapalne, przeciwgorączkowe, tlen, regulujące zaburzone procesy krzepnięcia krwi itd. O ile wystąpią powikłania choroby pneumokokowej, może być potrzebna interwencja chirurgiczna, jak ewakuacja ropniaków mózgu czy ropniaka opłucnej, założenie zastawki odbarczającej komorowo-otrzewnowej itp. Chorzy nieprzytomni przez dłuższy okres czasu mogą wymagać żywienia pozajelitowego (dostarczanie składników odżywczych dożylnie).13,20